Specyfikacja wykładziny była nadal przedmiotem dyskusji, gdy zamówienia już ruszyły

Pierwsza wzmianka o 84-calowej wykładzinie rurowej ze stali węglowej pojawiła się w krótkim e-mailu od podwykonawcy pracującego nad projektem odprowadzania ścieków w regionie Zatoki Perskiej.

W tym czasie rysunki wersji 2 krążyły już w dziale zamówień.

Inżynieria miała coś nowszego, ale nie sądzę, że wszyscy już otworzyli plik.

Wymagania dotyczące wykładziny zostały wspomniane mimochodem, a nie w dedykowanej karcie specyfikacji.

Wiązało się to z ochroną przed korozją, ale było też w jakiś sposób powiązane z kolejnością instalacji, w zależności od tego, kogo zapytano.

Kilka dni później ktoś przesłał wersję 3.

Pamiętam, że kiedyś to widziałem, ale nie jestem pewien, czy kiedykolwiek zostało to formalnie potwierdzone.

Zamówienia i tak kontynuowano przy użyciu wcześniejszej wersji, ponieważ oferta została już wysłana.

Nikt tak naprawdę nie zatrzymał tego procesu w tym momencie.

Odbyła się dyskusja na temat dostosowania poprawek, ale nie sądzę, żeby kiedykolwiek przerodziła się ona w właściwe spotkanie.

Zespół serwisowy nadal drukował rysunki ze starszego folderu na swojej stronie.

W pewnym momencie zdaliśmy sobie sprawę, że jednocześnie używane są co najmniej trzy wersje, ale nikt wyraźnie nie przejął się ich konsolidacją.

Jeden e-mail właśnie zawierał następującą treść:

„Na razie kontynuuj, w razie potrzeby wyjaśnienia później”.

Potem wszystko się po prostu ruszyło.

Później w udostępnionym folderze pojawiła się wersja 4.

Nie pamiętam żadnego powiadomienia na ten temat.

Po prostu tam było.

Do czasu rozpoczęcia planowania instalacji niektóre sekcje opierały się już na drukowanych rysunkach, a nie na najnowszych plikach.

Sama specyfikacja wykładziny nigdy tak naprawdę nie stała się na tym etapie jednolitym dokumentem.

Przypominało to raczej coś, co wszyscy zakładali, że rozumieją, mimo że nie patrzyli na tę samą wersję.